Er zijn  1 bezoeker(s)
 
Welkom op SoShe

wij zijn het nieuwste internetplatform voor lesbische, bisexuele en heterovrouwen. Jullie kunnen to the point informatie verwachten op het gebied van cultuur, entertainment, lifestyle en trends. Dit alles brengen wij met een gezonde dosis humor. Elke twee weken worden de onderwerpen vernieuwd. Wij zijn nog op zoek naar vrijwilligers. Bekijk hiervoor de advertenties in de nieuwsbrief.

Veel plezier op SoShe!
Inloggen op SoShe Profielen
Nickname
Wachtwoord

Single of the month
Memory Game

Nieuwsbrief

Naam
E-mail

Jouw naam
Naam geliefde
 

Advertentie

Mijn vingerplant

Het feit dat ik single ben, geeft anderen altijd veel inspiratie om hun medeleven te betuigen. Want natuurlijk is het ongewenst, en wil ik daar graag over praten. Aangezien ik veel tijd over heb (ik ben ten slotte vrijgezel), heb ik dit eens op een rijtje gezet en ontdekt dat ik de reacties op mijn vrijgezel-zijn kan onderverdelen in drie categorieën.

Allereerst de categorie medelijdende blikken en ego-opkrikkende woorden. Deze mensen hebben vaak zelf net een nieuwe liefde, gaan nog helemaal op in hun relatie en hebben intens medelijden met de vrijgezel in kwestie. Dus krijg je meewarige knikjes, gevoelige blikken en opmerkingen in de gut-hoe-kan-dat-toch-je-bent-zo'n-leuke-meid richting.

Dan is er de categorie feestbeesten, zelf vrijgezel (vaak net uit een relatie), die laaiend enthousiast voor me zijn, want: ‘dan kan ik lekker achter de chickies aanzitten, ghehehe’. Meegrijnzen is de meest effectieve reactie.

Maar dan categorie 3: het praktisch ingestelde commentaar. Vaak gegeven door mensen met langere relaties, die nuchter naar het leven kijken. In deze laatste categorie zit een vriendin, altijd helder met haar adviezen, die een goed gesprek met me begon. 'Meid', zei ze, 'ik weet precies wat jij nodig hebt.' Ik hoopte van harte dat het niet ging om een abonnement op de sportschool als afleiding van mijn eenzame bestaan, of een pluizig huisdier. ‘Jij, zei ze, ‘moet aan de vingerplant’. Ik was er even stil van, en begon koortsachtig te bedenken of ik hiermee bekend zou moeten zijn. Scenario’s van groene vibrators met stengels en bladeren borrelden op, net als beelden van iemand die bij mij een plant… hè nee, stop. Zo neutraal mogelijk was mijn antwoord: ‘Een wat?’. En daar begon de uiteenzetting. Over dat ik zo’n zorgtype ben (ik betwijfelde of ik dat een compliment vond), en dat ik het wel zou missen om daadwerkelijk voor iemand te zorgen.

En dus had zij voor mij dè oplossing tegen eenzaamheid: de vingerplant. Een plantje in een buisje, zo groot als een vinger (ah, vandaar de naam!) en makkelijk mee te nemen. Maar, voegde vriendin veelbetekenend toe, hij heeft veel zorg en aandacht nodig. Terwijl ik nadacht over een goede reactie hierop, kreeg ik een flashback van een rage van jaren geleden: de tamagotchi. Waar iedereen kirrend met een blaffend voorwerp over straat huppelde en elk gesprek onderbroken werd omdat ‘Charlie zijn hapje van vandaag moest hebben’, heb ik 2 dagen zo’n ding in gebruik gehad (of ik even op wilde passen), en toen was het dood. Nu wil ik niet als moordenaar bekend staan en zag ik vriendin heel hoopvol kijken, dus zei ik zo enthousiast mogelijk ‘Ja, leuk, ik koop het!’.
Dus nu heb ik aan mijn sleutelbos een plant hangen. Mijn eigen, lieve, koddige vingerplant. Die zowaar al 2 weken leeft, geen herrie maakt en alleen water nodig heeft. Zodat ik op het eerstvolgende feestje kan zeggen op de vraag hoe het in de liefde staat: ‘Vrouwen? Ach, ik vermaak me wel met mijn vingerplant’.

Kijk voor meer informatie hier:Vingerplant

columniste: Karin

sitemap | disclaimer | links
© SOSHE 2006